‘Dit kan jij echt niet doen hoor, daar raak jij overprikkeld van.’

Elk jaar organiseert de Nederlandse Vereniging voor Autisme de autismeweek. Dit valt altijd rond Wereld Autisme Dag op 2 april. Helaas zijn de georganiseerde activiteiten dit jaar afgelast door het corona virus. In een tijd waarin we veel informatie binnenkrijgen door het continue nieuws over het virus, is het thema dat aan deze week gekoppeld was erg passend: prikkels. Iedereen krijgt prikkels binnen, maar hoe kan dat zijn voor iemand met autisme? Marit vertelt er graag over!   

‘Dit kan jij echt niet doen hoor, daar raak jij overprikkeld van.’ Dit is iets wat ik, en met mij vast vele anderen, regelmatig te horen krijg. Maar, wat nou als ik eens anders ben? Ja, ik heb autisme. Nee, ik kan niet helemaal niks.

Vroeger ging ik elk jaar met mijn ouders naar de kermis in Bochelt, Duitsland. Dit is een van de grootste van Europa. Sommige mensen zouden zeggen: ‘Dat is toch geen plek voor een autist?’ En toch genoot ik er elke keer weer van. Zelfs die ene keer dat ik inderdaad overprikkeld raakte. Toen was het nog niet bekend dat ik autisme had. Zoals altijd wilde ik met mijn zusje in het ‘Funhouse’. Veel kan ik me niet meer herinneren, behalve een zweverig gevoel, mijn zusje die vroeg of het wel goed ging en mijn ouders die grapten ‘je hebt toch geen drugs op?!’.

fairground-1149626_1920

Ook al heb ik autisme, ik kan heel veel doen. Ik werk ‘gewoon’ bij een normaal bedrijf, ga naar een normale school en ga naar feesten.

Is het dan nooit teveel? Ja, soms wel. Dat zijn de momenten dat ik erg baal van mijn autisme. Het kan bij mij ineens overslaan. Gelukkig voel ik dit steeds beter aankomen, en weet ik best goed of ik iets wel of niet kan.

Dit verschilt echter heel erg. Waar ik de ene dag de hele wereld aankan, kan ik de andere dag mijn eigen gedachten niet eens aan.

Hetgeen waar ik het meeste last van heb zijn niet prikkels, maar mensen die zeggen dat iets te veel prikkels is. Prikkels is een rare term; je kan ze niet tellen of voelen, niet berekenen of zien, en het verschilt van dag tot dag wat teveel is, en wat misschien wel te weinig.
inspiration-1514296_1920

‘Don’t say I can’t, cause I can; don’t say I won’t, cause I will.’ Dit is iets wat ik mezelf heb aangeleerd. Vertrouw op jezelf, en niet op het aangeprate gevoel van anderen.

Marit Hietbrink.

Marit woont in het studentenhuis van Stumass Leeuwarden. 

bekijk alle blogberichten