Fantasiewereld

Ik ben laat gediagnostiseerd met autisme, namelijk toen ik achttien was. Ik ben dus opgegroeid denkend dat ik een “normaal” kind was.

Toen ik negen was had ik problemen met in slaap vallen. Ik begon mijzelf verhalen te vertellen die ik zelf verzon want ik hield niet van lezen. Hierdoor is mijn fantasiewereld ontstaan en langzaam uitgegroeid naar het universum dat het nu in mijn hoofd is.

Sinds ik mijn diagnose heb en ben gaan leren wat dit betekent voor mijn leven, ben ik terug gaan kijken naar mijn fantasiewereld en de verhalen en personages die ik had bedacht. Ik kwam er achter dat, zonder dat ik het door had, ik bijna al mijn personages autistisch heb gemaakt. Sommige waren zelfs ontwikkeld om een van de symptomen van autisme te verklaren in mijzelf. Zoals het personage dat mij moest vertegenwoordigen in mijn fantasiewereld. Over de jaren is ze aangepast en is ze niet meer de echte ik maar heeft wel al mijn autistische trekjes overgenomen. Het grootste karaktereigenschap dat ze van mij heeft gekregen was dat ze meerdere persoonlijkheden had. Ze kan wisselen tussen allerlei verschillende persoonlijkheden en talenten, iets wat ik vroeger het gevoel had dat ik ook deed. Dit komt doordat autisten het gedrag van mensen om hen heen overnemen, met daar bij een stukje persoonlijkheid. Ik had dit ook gedaan en begon me er rond de tijd van de overgang van basis naar middelbare school bewust van te worden. Ik wist niet wat het betekende of dat er iets mis met me was of waar het vandaan kwam.

Het begon met twee persoonlijkheden. Een vrolijk en emotioneel gefocust klein kind en een rationele en volwassen vrouw (in het plaatje de tweede van links onder en de tweede van rechts). Uiteindelijk zijn er zeventien verschillende persoonlijkheden ontstaan. In het plaatje zie je er tien van. De tekst die hieronder staat is een deel van een verhaal dat ik had geschreven. Het gaat erover hoe mijn personage de nieuwe persoonlijkheden heeft gekregen.

2019-03-12 12 13 41

Misschien heb ik een liedje nodig? Wat voor liedje past hier bij? Eens denken… wat is er als eerste in mijn kop is. En laten we lekker meezingen, met z’n allen.

“…”

Ugh, niet dit lied. Dit is stom, ander lied. Dodo denk aan iets anders, dit is stom. Mond hou maar op. Ik zei: mond hou maar op. Waarom stop ik niet? Waarom bewegen mijn armen opeens? Waarom komen er instrumenten bij? Hey dit hoort niet. Waarom gebeurt dit allemaal? Waar gaan mijn benen heen? Ben ik nu de controle over mijn lichaam kwijtgeraakt? Wacht, wat is dit licht aan mijn handen? Waarom gaat het licht naar mijn armen? Waarom komt het dichterbij?

“Luister naar mij, brenger van geluk.”

Wacht, wie is dat? Tegen wie zit ze te praten? Waar is ze?

“Jij bent mijn andere helft, degene die voor mij dient.”

Praat je tegen mij? Ik kan echt niets meer zien, dat kutlicht.

“Luister naar mij, jij zal blijven leven in deze wereld om mij te dienen en de wereld geluk en balans te brengen. Je zal voor mij dienen, de godin van het karma.”

Waarom zou ik dat willen? Ik wil niet meer leven, ik wil hier weg. God of niet ik ben dit leven zat. Ik breng helemaal geen geluk, ik breng alleen maar dood en verdriet. Ik heb geen plek in deze wereld. Ik wil naar mijn familie en vrienden, hier is er niets meer voor mij.

“Waarom? Weet u niet hoe geluk je hebt met de gift van het leven.”

En wie is dat nou weer? Nog meer mensen waar ik nu niet mee wil praten. Ik heb nu andere dingen aan mijn hoofd. Laat me met rust. Laat me alleen sterven. Want dat is al ik dat ik ben in deze wereld, alleen.

“Je bent niet alleen, je hoeft helemaal niet alleen te zijn. Wij kunnen je vrienden worden, dan ben je nooit, nooit, nooit, nooit, nóóit meer alleen.”

Waarom komen er steeds meer stemmen? En wie heeft het rotkind uitgenodigd?

“Nee, u hebt nog steeds de gift van het leven. Die van ons was van ons gestolen, maar wij kunnen gaan naar een volgend leven. En u zou ook voor altijd ronddwalen, als u uw gift van het leven afwijst.”

Mijn gift? Dit is geen gift, dit is een vloek. Een vloek die over mij en alle ander is gesproken. Waarom zou ik het willen hebben? Laat me gewoon met rust! Ik wil dit niet meer.

“Er is misschien een oplossing.” Daar is die eerste stem weer. Waarom zijn er hier opeens zoveel mensen? Ik dacht dat dit een vervallen dorp was. “In dit lijf moet mijn ziel leven, maar dat geld niet voor haar ziel. Een andere ziel kan het leven van haar overnemen, ieders ziel kan dit behalve die van mij. Jullie kunnen haar lichaam leiden en haar ziel laten slapen totdat de dood haar wakker maakt.”

Slaap? Dat klinkt geweldig.

“Nou, als het gaat om het leiden van het lichaam ben ik waarschijnlijk de beste optie.”

“Nee nee, ik wil, ik wil. Ik ben de jongste, ik mag eerst!”

“Wie heeft jullie het recht van spreken gegeven ik ben duidelijk de beste ziel voor dit lichaam.”

“Oh fuck off. Ik ben de eerste die het lichaam mag gebruiken. Ik krijg dat nieuwe leven en jullie kunnen de pot op!”

Ze willen allemaal leven? Voor mij? Ik vind het best. Als ik maar rustig kan slapen vind ik alles prima. Laat ze maar voor mij leven.

“Dan zal ik, de godin van het karma, de zielen aanwijzen die dit lichaam mogen leiden. Jullie zullen mij dienen, en in de naam van karma de wereld balans brengen.”

“Ik spreek voor ons allemaal als ik zeg dat we dit aanbod graag aannemen.”

“Jee, we kunnen allemaal, allemaal vrienden!”

“God, fijn, ik doe het wel.”

Eindelijk, het einde. Nooit meer leven. Ik kan nu rustig slapen. Voor altijd.

 

Geschreven door Loïs. Student van Stumass.

bekijk alle blogberichten