Goede voornemens

Mijn begeleidster vroeg aan me of ik voor de Stumass/JADOS blog iets zou willen schrijven over goede voornemens. Dit leek me een leuk onderwerp: ik ben zelf iemand die heel erg houdt van een frisse start, een schone lei. Het idee dat 1 januari dus weer even een moment is om je goede dingen voor te nemen, slaat bij mij dus wel aan! Ik zou jullie graag wat willen vertellen over mijn voornemen om vaker, en op een andere manier, in mijn dagboek te schrijven. Lees lekker mee, en wie weet haal je er wat inspiratie uit om zelf ook aan de slag te gaan! Liefs, Femke (22).

Zo ongeveer sinds ik kan schrijven, houd ik al een dagboek bij. Vroeger deed ik enorm mijn best om er iets leuks van te maken: elke twee regels met een ander kleurtje schrijven en enorm veel frutsels en foto’s inplakken. Hoe ouder ik werd, hoe meer het om de inhoud ging, maar ook: hoe minder vaak ik ging schrijven. Hierin heb ik mezelf vaak teleurgesteld. Ik denk dat dit wel een herkenbaar probleem is voor velen: je wil het graag bijhouden, maar in praktijk lukt het niet. Ik zal vertellen waar ik denk dat dit bij mij door zou kunnen komen.

Ten eerste ging het me opvallen dat in periodes dat ik me niet goed voel, ik nauwelijks in mijn dagboek schrijf. Pas wanneer het weer beter gaat, pakte ik mijn boekje er ineens weer bij, en schrijf ik op hoe ik me daarvoor voelde en nu voel. Blijkbaar vind ik het moeilijk om het aan mezelf toe te geven wanneer ik me onbegrepen, verdrietig of eenzaam voel. De stap van in mijn hoofd naar op papier, maakt gevoelens ineens nog veel echter. Terwijl je op de mindere momenten juist heel veel kan hebben aan de zelfreflectie en verwerking door dingen op te schrijven! M’n eerste goede voornemen is dus om die negatievere gevoelens meer aan mezelf durven toe te geven.

writing-923882_1920

Daarnaast begon ik dan wel vaker aantekeningen te maken in andere schriftjes. Dat waren vaak bondige zinnen en zonder verdere uitleg waar het over gaat. Maar op een moment vond ik het toch wel jammer vond om de losse aantekeningen niet te bewaren.

Ik begon ze in mijn dagboek bij elkaar te plakken. Ik realiseerde me dat ik de aantekeningen niet in mijn dagboek wilde maken, omdat die voor mijn gevoel niet aan de ‘regels’ van mijn dagboek voldoen: een volledig verhaal, met een begin en eind. Maar op die manier wordt de drempel om te schrijven natuurlijk veel hoger, en het is ook helemaal niet nodig!

Ik denk dat autisme een rol speelt in duidelijkheid die ik zo graag heb in mijn notities. Dat geldt namelijk niet alleen in voor mezelf schrijven. In relatie tot anderen heb ik ook graag dat alles 100% helder is. Ik vind het moeilijk als ik niet weet waar ik aan toe ben. Maar ik raak er meer en meer van overtuigd dat het ook wel goed is als sommige dingen in het midden worden gelaten. Iets hardop uitspreken lost niet alle dingen op. Mijn tweede goede voornemen is dus om het minder erg te vinden als er soms geen touw aan mijn notities vast te knopen is! Want voor wie schrijf ik eigenlijk?

post-it-notes-1284667_1920

Ik ga er dus voor om in 2020 minder na te denken of mijn verhalen wel volledig en duidelijk zijn, en eerlijker naar mezelf durf te kijken, rot gevoelens toe te geven. Ze mogen er ook zijn! En jaren later zal ik dan terug kunnen lezen hoe ik me op dit moment echt voelde en hoe ik kwam op het punt waar ik dan zal staan 🙂

woman-737439_1920

Note: de vrouw op de foto is niet de schrijfster.

bekijk alle blogberichten