Loslaten

Alweer een poos geleden werd ik benaderd door de begeleidster van mijn zoon of ik iets zou willen delen over de ervaring als ouder met Capito. Nou dat wil ik wel! Maar waar begin ik dan mee? Ik had geen idee en bleef ‘hangen’ in die vraag. Nu maar gewoon achter het toetsenbord gekropen en de ‘stoute schoenen’ aangetrokken.

Onze zoon (nu 24 jaar) was nét 21 jaar toen hij bij Capito kwam. Het traject er naar toe was er een van flink wat beren op de weg. We waren namelijk al vanaf kort na zijn start op mbo via een andere organisatie van waaruit hij toen begeleiding ontving op zoek naar een plek voor hem bij begeleid wonen. Ergens hoorde ik van Stumass en via Stumass kwamen we bij Capito.

Zoals telkens bij nieuw zorg ging er ook nu een heel traject aan vooraf van intakegesprek (in Arnhem) en een hoop administratief geregel. Wat zou het fijn zijn als dát wat eenvoudiger kon! Mjah, daarvoor moeten we bij de overheid zijn. Op een gegeven moment volgde een kennismakingsgesprek op de locatie in Eindhoven. Hét moment waarop zoonlief zichzelf mocht laten zien en waarop hij een begeleidster te zien kreeg … en uiteraard enkele studiootjes mocht zien. Wonder boven wonder ervoer zoonlief meteen een ‘klik’.
Een poos later volgde kennismaking met de groep. Uiteraard moest daar ook een klik zijn.

Loslaten

April 2015 was het zover: hij kon de studio van zijn keuze betrekken. Spanning! maar ook een soort feest-stemming bij zoonlief. En bij mij? tja … ik wíst het niet zo goed. “Mijn manneke” vloog uit. We hadden er al een paar jaar naar toe geleefd, dus écht vreemd was het niet. Zowel een gevoel van opluchting (nu mag ik wat meer loslaten en me concentreren op andere mooie dingen) en een gevoel van ‘Helluuuup’ (de jongste vertrekt als eerste … en hoe dóe je dat: loslaten?).

Als voorbereiding op uit-huis-wonen had zoonlief zowel thuis als op zijn middelbare school al leren koken. Thuis moest hij minstens 1x per week voor de maaltijd zorgen. Inclusief het boodschappen doen. Ook was hij ondertussen gewend om zijn eigen was te doen: wassen, drogen, vouwen/strijken. Op een vaste dag in de week mocht ik niet in de buurt van die apparaten komen. Administratieve zaken heeft hij (met wat begeleiding uiteraard) ook zelf uitgezocht via internet. WC-poetsen hoefde hij thuis niet, maar had hij al wel geleerd op school … oh hoe fijn het speciaal voortgezet onderwijs.

Toen het moment daar was van voorbereiden op de verhuizing en het uiteindelijke verhuizen zelf hebben de begeleidster van toen en ik hem flink achter de vodden gezeten. Zoek op internet naar een vloer, kijk wie er nog gordijnen heeft, lampen op de badkamer zouden ook wel handig zijn. Wat reisjes naar IKEA en KARWEI en ACTION verder had hij echt alles wat nodig was om te kunnen beginnen. Het vriendje van zijn zus, die interieur timmerman is, heeft geweldig geholpen met het leggen van laminaat. Superstrak gelegd.

Loslaten … bluhhh. En tóch is het goed. Goede en duidelijke afspraken gemaakt met zoonlief en met de leiding. Godzijdank was de relatie tussen zoonlief en mij goed, zodat hij mij altijd … nou jah … bijna altijd in vertrouwen heeft durven nemen. Hij vond het dan ook fijn als ik op de hoogte gehouden zou worden van vorderingen in begeleiding. En de begeleiding vond het fijn dat ze zo ook af en toe konden informeren naar hoe zoonlief in bepaalde situaties reageerde. Die wisselwerking, zoals ik dat ervaren heb, was erg prettig.

Zoonlief kwam in het derde leerjaar van zijn mbo-opleiding bij Capito en heeft de maximale tijd daar (meer dan) volgemaakt. Het is hem en mij zo goed bevallen dat hij ervoor gekozen heeft om zijn begeleiding van bij Capito te vragen of zij ook ambulant kon en mocht begeleiden. Hij woont sinds april dit jaar “echt” zelfstandig. Niet meer in Eindhoven, maar terug in Helmond waar hij geboren en getogen is. Mede dankzij de ervaring bij en met Capito is deze overgang prima verlopen en lukt het hem om met ambulante begeleiding en een béétje hulp van mama zelfstandig te wonen.

bekijk alle blogberichten