Onverwachte dingen

Je wilt naar een belangrijke bespreking op je werk en je band is lek of je trein rijdt niet en hierdoor dreig je te laat te komen. Herkenbaar, die onverwachte dingen waar je je in eerste instantie geen raad mee weet? De een heeft er meer moeite mee dan de ander. Hoe flexibel ben jij? Hoe ga jij om met onverwachte dingen? Ik houd mezelf voor dat ik in de loop van de tijd flexibeler ben geworden en beter met onverwachte dingen om kan gaan.

Een van mijn gewaardeerde collega’s  in Breda maakt altijd grappen over mijn mate van flexibiliteit. Ik bestel altijd dezelfde Club Sandwich (groot, bruin) voor onze afdelingslunch op vrijdag, is dat nou echt heel raar? Ik raakte dan ook lichtelijk van slag toen we een keer bij een andere zaak de lunch bestelden, want daar hadden ze niet hetzelfde broodje. Het zijn de onverwachte dingen die bij mij voor een zekere mate van paniek zorgen. Het lijkt dan alsof er kortsluiting ontstaat in mijn ‘autistische’ brein.

Een collega belde mij een dag van tevoren of ik mee wilde presenteren, omdat iemand anders had afgezegd. Totaal overrompeld heb ik ja gezegd, overtuigd van mijn flexibiliteit. De rest van de dag was ik totaal van slag. Gelukkig ging de presentatie goed, dat ik daarvoor een halve dag en een hele nacht aan niks anders meer kon denken, doet er dan niet toe.

Oh, en dan heb ik het nog niet gehad over het beterschapsboeket dat ik kreeg van mijn lieve manager. Ik kwam thuis en zag een briefje van de bloemist. Ze waren aan de deur geweest met een boeket. Ik snapte er niets van, ik had niks besteld. Dan maar bellen naar de bloemist.

‘Ja, iemand anders heeft dat voor u besteld.’

‘Vooruit dan maar, ik kom het wel halen.’

Als ik ophang bedenk ik dat ik had moeten vragen hoe groot het was. Ach, dacht ik, dat valt wel mee en het past wel in mijn fietstas. Nou, nee dus. In paniek een veel te dure vaas gekocht daar, want zelf heb ik die niet. Uiteindelijk met de bloemen in de hand naar huis gefietst.

De volgende uitdaging was het schuin afsnijden van de stengels. De bloemen lagen verspreid over de werkplank in de keuken. Dikke paniek, want ik had geen geschikt(e) mes of schaar. Al huilend belde ik mijn moeder die me richting de Action stuurde en me kalmeerde door te zeggen dat de bloemen niet op dezelfde manier als in het boeket in de vaas hoefden. Na een hoop gestuntel stond alles min of meer in de vaas, maar ik was er nog steeds niet echt gelukkig mee. Waarom was ik hierdoor zo van slag? Waar was mijn flexibiliteit nu?

Wat doe jij als jouw band lek is of je trein niet rijdt? Hoe flexibel ben je dan? Kun je het zelf oplossen of loop je vast? Ben je bereid hulp van een ander in te schakelen en/of te aanvaarden? Het zijn de onverwachte dingen.


Deze blog is geschreven door een cliënt van IVA – 24 jaar.

bekijk alle blogberichten