Stap voor stap vertrouwen opbouwen tijdens mijn studie

Julie studeert logopedie in Heerlen en krijgt ambulante begeleiding van Vera bij Jados in Maastricht. Samen werken ze aan structuur, energieverdeling en vertrouwen tijdens haar studie. In dit ervaringsverhaal vertellen Julie en Vera hoe hun wekelijkse begeleidingsmomenten helpen om overzicht te houden en stappen vooruit te zetten. “Het voelt niet als hulp van bovenaf,” zegt Julie. “Vera staat echt naast mij.”

Mijn leven nu

Creatief, studeren en mijn hond Foppe

Mijn naam is Julie. Ik woon thuis en studeer logopedie in Heerlen. Drie dagen per week ben ik op school en één dag in de week heb ik begeleiding van Vera van Jados.

In mijn vrije tijd ben ik graag creatief bezig. Ik haak en probeer nu ook te leren breien. Dat begon ooit in een breicafé in Wageningen, waar een oudere vrouw mij de basis van haken leerde. Mijn grootste hobby is wel hobby’s sparen!

Ook ben ik veel met mijn teckel Foppe bezig. Hij is tien jaar oud, zit vol energie en is dol op knuffelen. En als er slagroom in de buurt is, wordt hij helemaal wild.

Daarnaast ga ik graag naar concerten. Dat kan echt van alles zijn: een Belgisch punkbandje, Rowwen Hèze of zelfs K3.

Mijn dagen plan ik wel bewust.

“Mijn batterij is gewoon wat kleiner. Dus ik moet soms bewust opladen.”

Hoe ik bij Jados terechtkwam

Van studiestress naar ondersteuning

Via mijn psycholoog kwam ik in contact met Jados. Mijn studie in Wageningen was zwaar en ik merkte dat alles mij veel energie kostte.

Ik ging eens kijken bij Jados in Maastricht en dat voelde meteen goed. Uiteindelijk woonde ik eerst begeleid in Wageningen, maar mijn studie lukte daar niet meer. Daarna nam ik een tussenjaar.

Toen ik opnieuw begon met studeren, wilde ik het dit keer goed aanpakken. Daarom vroeg ik eerder begeleiding aan. Ik wist dat ik begeleidiing van Jados als fijn ervaar en wilde dat ook graag hier hebben

“Dit is mijn derde opleiding. Deze wilde ik echt laten slagen.”

Nu heb ik al ongeveer anderhalf jaar ambulante begeleiding van Vera.

Onze wekelijkse gesprekken

Terugkijken, plannen en soms even klagen

Meestal spreken Vera en ik elkaar op woensdag van tien tot twaalf uur. We beginnen vaak met koffie of thee en een terugblik op de week.

Soms starten we met wat wij het “klaagkwartier” noemen.

“Even alles eruit gooien wat niet lekker ging. Daarna kunnen we er samen naar kijken.”

Daarna pakken we vaak mijn agenda erbij en kijken we naar de komende week. Wat gaat goed? Waar zitten knelpunten? En wat heeft aandacht nodig?

Volgens Vera is dat een belangrijk moment in de begeleiding.

“We proberen eerst samen overzicht te krijgen,” vertelt Vera. “Wat speelt er op dit moment en wat heeft prioriteit?”

Leren omgaan met energie en verwachtingen

Niet alles hoeven kunnen

Wat ik vooral heb geleerd, is dat ik anders met mijn energie moet omgaan.

Vroeger had ik vaak het gevoel dat ik alles moest kunnen. Als iets niet lukte, dacht ik dat dat aan mij lag.

Nu kijk ik er anders naar.

“Soms moet ik gewoon keuzes maken en dingen schrappen om mijn energie te verdelen.”

Vera helpt mij om daar bewust naar te kijken.

“Ik probeer Julie uit te dagen, maar niet te forceren,” zegt Vera.
“Als je iemand te hard duwt, werkt het vaak averechts. Het gaat juist om kleine stappen.”

Bijvoorbeeld door iets nieuws te proberen zonder tijdsdruk, zodat het minder spannend voelt.

Structuur houden tijdens mijn studie

Agenda’s, pomodoro en opnieuw plannen

Mijn week bestaat uit drie dagen studie, begeleiding en tijd voor vrienden of familie.

Om overzicht te houden werk ik veel met mijn agenda en met de pomodoro-techniek: 35 minuten werken en daarna 10 minuten pauze (de tijden heb ik ietsjes aangepast, omdat dit beter voor mij werkt).Dit geef ik ook aan in mijn agenda door er tomaatjes bij te tekenen.

Tijdens de begeleiding bespreken we ook dingen die niet zijn gelukt.

“Dan kijken we: waarom lukte het niet? Was je ziek? Was het te veel? Dan plannen we het opnieuw.”

Volgens Vera gaat het vooral om inzicht krijgen.

“Structuur kan voor iedereen anders werken,” legt ze uit.
“Het belangrijkste is dat iemand ontdekt wat voor hem of haar werkt.”

Groei en vertrouwen

Kleine stappen, grote verandering

Toen ik opnieuw begon met studeren voelde het eerst als falen dat mijn studie in Wageningen niet lukte. Maar inmiddels kijk ik daar anders naar.

“Ik ben er eigenlijk trots op dat ik een studie heb gevonden die beter bij mij past.”

Ik heb mijn eerste jaar logopedie afgerond met mooie cijfers.

Ook ben ik trots op andere dingen, zoals mijn rijbewijs. Dat duurde lang door allerlei CBR-regels, maar inmiddels rijd ik overal naartoe, Van Amsterdam, Groningen, Zweden en naar Parijs.

“Zelfs in Parijs heb ik gereden, op de allerdrukste ringweg!”

Voor Vera zijn dat soort momenten bijzonder om te zien.

“Je ziet dat het vertrouwen groeit,” zegt ze.
“Iemand durft meer, staat steviger en gaat dingen zelf oppakken.”

Gelijkwaardigheid in de begeleiding

Samen zoeken naar oplossingen

Wat ik fijn vind aan de begeleiding is dat het niet voelt als een hiërarchische relatie.

“Het is niet zoals bij een dokter. Vera staat naast mij.”

Volgens Vera is dat ook precies de bedoeling.

“Mijn rol is niet om te vertellen wat iemand moet doen,” zegt ze.
“We onderzoeken samen wat werkt en wat iemand zelf belangrijk vindt.”

Soms praten we ook gewoon even over andere dingen of lachen we samen.

“Het hoeft niet altijd zwaar te zijn. Samen kunnen lachen hoort er ook bij.”

Voor mensen die twijfelen over begeleiding

Gewoon eens gaan kijken

Als iemand twijfelt over ambulante begeleiding, zou ik zeggen: ga gewoon eens kennismaken.

Ik dacht vroeger: ik ga toch niet in een autistenhuis wonen. Maar toen ik er eenmaal was, bleek het juist heel fijn.

“Vaak begin je gewoon met een kop koffie of thee en een gesprek. Daarna voel je vanzelf of het past.”

Volgens Vera helpt het om begeleiding te zien als iets dat je ondersteunt in een fase van je leven.

“Het doel is altijd dat iemand uiteindelijk zo zelfstandig mogelijk verder kan.”

Blik op de toekomst

Studeren en verder groeien

Voor nu hoop ik vooral dat mijn studie goed blijft gaan. Misschien ga ik later nog verder studeren in Nijmegen. En zolang het nodig is, blijf ik begeleiding fijn vinden.

“Het voelt als een vertrouwde basis.”

Vera hoopt vooral dat dat vertrouwen uiteindelijk zo stevig wordt dat begeleiding minder nodig is.

“Het mooiste moment is wanneer iemand merkt: ik kan het eigenlijk zelf.”