Nanda: Van overleven naar leven

In dit ervaringsverhaal deelt Nanda (42) haar weg van overleven naar weer grip krijgen op haar leven. Ze vertelt open over haar burn-out, diagnose en het proces van herstel. Ook laat ze zien hoe ambulante begeleiding haar hielp om stap voor stap vooruit te komen en opnieuw zingeving te vinden.

“Ik sta weer aan de andere kant van de kloof”

Als ik kijk naar waar ik nu sta, zou ik zeggen dat ik weer stevig in het leven sta, voor zover dat mogelijk is met alles waar ik dagelijks mee te maken heb. Zeven jaar geleden begon mijn traject bij Jados. In diezelfde periode kreeg ik mijn diagnose autisme. ADD was al eerder vastgesteld. Kort daarna kwam ik thuis te zitten met wat later een atypische burn-out bleek te zijn.

Als ik terugkijk op die periode, voelt het alsof ik door een hele diepe zwarte kloof ben gegaan. Waar ik nu sta, is eigenlijk aan de andere kant daarvan. Mentaal voel ik me veel sterker dan toen. Lichamelijk blijft het lastiger. Ik heb nog steeds te maken met chronische vermoeidheid, dus fysiek is het vaak zoeken naar mijn grenzen.

Tegelijk merk ik dat ik weer positiever in het leven sta. De struggles zijn er nog steeds, maar ik heb inmiddels geleerd om ze te accepteren en om mijn eigen manier te vinden om ermee om te gaan.

Toen alles vastliep

Voordat ik met begeleiding begon, zat ik op het diepste punt waar ik ooit in mijn leven heb gezeten. Jarenlang had ik mezelf overvraagd. Ik bleef doorgaan, terwijl ik mijn grenzen totaal niet meer zag of voelde.

Uiteindelijk liep ik volledig vast. Achteraf bleek dat een autistische burn-out te zijn. Als ik nu terugkijk, zie ik dat ik eigenlijk al van jongs af aan in een soort overlevingsmodus stond. Mijn stressniveau was altijd hoog en ik probeerde me voortdurend aan te passen.

Toen mijn contract niet werd verlengd en ik in de WW terecht kwam, merkte ik hoe zwaar alles was. Zelfs simpele dingen zoals mails of formulieren zorgden voor paniek.

Wanneer werk nog niet lukt

Ik heb meerdere Werkfit-trajecten gevolgd, maar die sloten niet aan bij wat ik nodig had. Ik wilde heel graag vooruit, maar bij alles liep ik vast. Zelfs dingen die eerst mijn uitlaatklep waren, lukten niet meer.

Het duurde even voordat ik kon accepteren dat werk op dat moment te hoog gegrepen was. Uiteindelijk ben ik overgestapt naar ambulante begeleiding.

Achteraf zie ik dat ik toen nog niet doorhad hoeveel er speelde: mijn diagnose, het rouwproces en mijn burn-out. Ik ben eerst nog verder gezakt voordat ik langzaam weer omhoog kon klimmen.

Stap voor stap meer inzicht

In het begin had ik vooral behoefte aan ruimte om mijn verhaal te doen. Later ben ik meer gaan werken aan zelfinzicht.

“Door dingen zoals een DISC-analyse en een signaleringsplan begon ik beter te begrijpen hoe ik reageer op stress en waar mijn grenzen liggen.”

Een belangrijk moment was het maken van een tijdlijn van mijn leven. Daardoor kreeg ik voor het eerst overzicht. Ik zag hoe gebeurtenissen met elkaar samenhingen en welke patronen er waren.

Dat inzicht hielp mij om keuzes te maken die ik eerder niet had durven maken.

Leren voelen in plaats van denken

Lange tijd zat ik vooral in mijn hoofd. Ik probeerde alles te verklaren en te analyseren. In de begeleiding heb ik geleerd om mijn emoties serieuzer te nemen. Niet meteen wegdrukken, maar voelen wat er is.

Ik ontdekte dat emoties signalen zijn. Dat heeft me geholpen om milder naar mezelf te kijken en mijn grenzen beter te herkennen.

Steun in moeilijke momenten

Tijdens mijn scheiding had ik het gevoel dat alles onzeker was. Juist toen merkte ik hoe belangrijk het is dat er iemand naast je staat.

Ik kreeg niet alleen emotionele steun, maar ook praktische hulp. Dat gaf rust en overzicht in een periode waarin alles onzeker voelde.

Ik hoefde het niet alleen te dragen. Dat maakte dat ik het stap voor stap aankon.

Balans zoeken

Een belangrijk inzicht voor mij was dat mijn uitdaging niet alleen in overprikkeling zat, maar juist ook in onderprikkeling.

Mijn hoofd heeft veel input nodig, terwijl mijn lichaam minder aankan door de vermoeidheid. Dat spanningsveld was lastig.

Ik heb geleerd om die signalen beter te herkennen en daar steeds opnieuw balans in te zoeken.

Kleine stappen maken verschil

In een latere fase ben ik meer praktisch aan de slag gegaan.

Het starten is voor mij vaak het moeilijkste. Samen dingen oppakken, zoals afspraken of huishoudelijke taken, hielp enorm.

Door de begeleiding ging ik zelf nadenken over wat er gebeurde en waarom. Dat gaf mij het gevoel dat ik weer grip kreeg. Langzaam kwam er weer ruimte voor zingeving.

Ik begon met vrijwilligerswerk bij de NVA. Dat gaf me veel voldoening. Ik kon mijn eigen ervaringen inzetten om anderen te helpen.

Het gevoel dat je niet alleen bent en elkaar begrijpt, is heel krachtig.

Ik leef weer

Vanuit dat vrijwilligerswerk is mijn eigen platform ontstaan: Neurodivers Denken.

Daar kan ik mijn ervaringen delen en anderen ondersteunen, op een manier die past bij mijn belastbaarheid. Ik bepaal zelf mijn tempo en grenzen. Dat maakt dat het vol te houden is.

Als ik terugkijk, ben ik vooral trots op hoe ver ik gekomen ben. Ik leef meer in het hier en nu. Ik herken mijn triggers beter en blijf er niet meer in hangen. Het traject heeft me vooral zelfinzicht en rust gebracht.

Wat ik anderen wil meegeven: je bent niet alleen, ook al voelt dat soms wel zo. Met de juiste begeleiding kun je stap voor stap vooruit. Het gaat misschien niet zoals je verwacht, maar er kan echt weer licht komen.

Voor mij is dat het grootste verschil: ik leef niet meer alleen om te overleven, maar heb weer ruimte om te leven.