Van burn-out naar werk dat wél past: het verhaal van Nine

“Het UWV zei dat ik me erbij neer moest leggen dat ik nooit meer zou kunnen werken.”
Toch werkt Nine inmiddels alweer een jaar met plezier. Hoe ze daar kwam? Stap voor stap, op haar eigen tempo.

“Ik ging altijd maar door, tot het niet meer ging”

Nine is 32 jaar en heeft een achtergrond in Havo en SPH. In haar vrije tijd is ze graag buiten in de natuur of zit ze te puzzelen.

Voordat ze wist dat ze autisme had, ging ze continu over haar grenzen heen. Ze dacht dat dit normaal was. Maar ondertussen merkte ze dat alles haar veel meer energie kostte dan anderen. Ze was vaak zenuwachtig, regelmatig ziek en had klachten die ze niet kon verklaren. Uiteindelijk liep dit uit op een ernstige burn-out. “Mijn hoofd liet me volledig in de steek. Ik wist niet eens meer hoe ik moest koken of schoonmaken.”

Ze moest weer thuis wonen en verloor het overzicht volledig. Een beangstigende periode. De diagnose autisme bracht achteraf veel duidelijkheid. Puzzelstukken vielen op hun plek.

Van burn-out naar bore-out

Na haar herstel kwam er langzaam weer ruimte. Maar in plaats van overbelasting ontstond er iets anders: een bore-out. Nine wilde weer meedoen in de maatschappij. Ze deed wat kleine taken in een natuurgebied en hielp met schoonmaakwerk. Maar ze miste iets.

“Ik miste een doel. Vooral het denken en met processen bezig zijn.”

Via via hoorde ze over Jados. Dat sprak haar aan, maar de stap zetten vond ze spannend. Toch deed ze het. “En daar ben ik achteraf zó blij om.”

Rust, overzicht en werken op je eigen tempo

Vanaf de intake voelde het goed. Wat haar vooral hielp: het tempo lag bij haar. “Er werd benadrukt dat alles stap voor stap zou gaan. Dat gaf mij rust en het gevoel dat ik de regie had.” Haar grootste angst? Opnieuw in een burn-out terechtkomen. Daar werd continu rekening mee gehouden. Elk gesprek begon met: hoe gaat het nú met je?

“Er werd goed geluisterd en er werd ook naar gehandeld als het niet goed met mij ging.”

Samen met Jados bracht ze in kaart:

• wie ze is
• waar ze goed in is
• wat ze nodig heeft om te kunnen werken

Ook werd haar eerdere basisplan meegenomen, inclusief een ‘thermometer’ om overprikkeling te signaleren. Dit gaf haar overzicht én vertrouwen.

De stap naar werkervaring: spannend, maar cruciaal

Een belangrijk moment in het traject was de stap naar een werkervaringsplek, na de uitkomsten van de onderzoeksvragen. Die plek vond ze bij stichting Effect. “Dat bleek een gouden greep.”

Ze kreeg daar:

• fijne mensen om zich heen
• geen werkdruk
• vrijheid om thuis te werken of naar kantoor in Assen te gaan

Maar makkelijk was het niet. Het eerste opbouwschema bleek te snel. Ze moest enorm wennen, vooral aan het idee dát ze weer werkte. De angst om terug te vallen was groot. Daarom werd er teruggeschakeld naar:  1 dag per week, 2 uur werken “Jados heeft toen de knoop doorgehakt. Daar ben ik achteraf heel blij mee.” Vanaf daar bouwde ze het langzaam weer op.

Van werkervaringsplek naar een echte baan

Wat begon als een tijdelijke plek, groeide uit tot iets veel groters. Nine kreeg uiteindelijk een contract op de backoffice bij Effect. En dat terwijl ze eerder had gehoord dat werken er waarschijnlijk niet meer in zat.

“Die opmerking van het UWV kwam keihard binnen. Ik voelde me minder waard.”

Ook praktische zaken rondom uitkering en loon waren lastig en verwarrend. De regels van het UWV maakten het ingewikkeld. De begeleiding van Jados maakte hierin het verschil. Zij zochten uit wat wél mogelijk was. “Alleen had ik mij nooit gered in de wirwar van het UWV.”

Wat werk haar nu brengt

Inmiddels werkt Nine al een jaar bij Effect,  met volle tevredenheid.

Wat het haar oplevert is groot:

• meer zelfvertrouwen
• een doel in haar leven
• een vast ritme
• minder piekeren
• het gevoel dat ze van waarde is

“Ik voel me echt onderdeel van een team.”

Werk kost haar nog steeds energie. Ze werkt 15 uur per week en moet goed blijven plannen. Maar de balans is er. “Ja, het kost energie. Maar het levert me ook zoveel op.”

Wat ze over zichzelf leerde

Tijdens het Werkfit-traject leerde Nine veel over:

• werk en haar eigen ontwikkeling
• haar grenzen
• wat ze nodig heeft om goed te functioneren

Ze ontdekte dat haar hart nog steeds bij de zorg ligt, maar dat de vorm anders moest zijn.

“Ik ben het meest trots op dat ik de stap heb gezet”

Als ze terugkijkt, is dit waar ze het meest trots op is: “Dat ik het traject ben aangegaan, ondanks hoe spannend ik het vond.” Het traject gaf haar niet alleen werkervaring, maar vooral: een gevoel van eigenwaarde

Hoe ze de begeleiding van Jados ervaarde

Nine is duidelijk over haar ervaring: “Ontzettend fijn.”
Wat voor haar het verschil maakte:

• eigen tempo en regie’
• echt luisteren naar haar situatie
• begeleiding die zich aanpast als het nodig is

Het enige minpunt? De wisselingen van jobcoaches. Maar ondanks dat bleef de begeleiding waardevol en ondersteunend. 

Twijfel je over een Werkfit-traject?

Nine is daar heel duidelijk over: “Niet twijfelen. DOEN!”
Of zoals ze zelf zegt: “Plan een vrijblijvend gesprek in. Laat je niet tegenhouden. Als je echt wilt, is er altijd een weg.”