Concentratie van een goudvis

“Autisme is niet makkelijk. Studeren is ook niet makkelijk. Vanuit huis moeten studeren vanwege de coronacrisis wordt ook niet als makkelijk ervaren. Kortom, we zitten als studenten met autisme in een helse tijd waar we nog niet zo gauw uit zullen komen. Maar we komen er wel doorheen, hoor. Uiteindelijk komt alles goed.

Mij werd lang van tevoren gevraagd of ik voor deze maand een stukje op deze blog kon schrijven met als onderwerp studeren. Zo lang van tevoren zelfs, dat de coronacrisis nog niet in zicht was. Ik dacht, ach, dat wordt een stukje tips en trucs over hoe te studeren met autisme – neem het aan van een ervaringsdeskundige. Dat is het nu niet. Ik zou willen dat ik alle antwoorden had zodat ik nu mensen tips kon geven hoe ze ondanks hun autisme hun studie een beetje levend door kunnen komen (de voornaamste tip zou zijn: let op je grenzen en ga er alsjeblieft niet overheen, want niemand vindt het leuk om als hoopje ellende bij elkaar geveegd te kunnen worden door overwerking. Geloof me. Ik kan het niet aanraden.) Maar ook ik, jullie Orakel der Studiestress, heeft momenteel even geen antwoorden. Delphi is gesloten. De Sibillijnse Boeken hebben hier geen secties over. Het beste dat ik nu kan doen, is mijn ervaringen delen en hopelijk dienen als uitlaatklep middels herkenning. Of iets dergelijks.

Om moeite te hebben met digitaal onderwijs, hoef je echt geen autist te zijn. Ik heb misschien een handjevol mensen ook maar overwegend positief horen spreken over de huidige stand van zaken in het onderwijs. Het is enorm lastig om continu achter je eigen bureau te moeten zitten staren naar een scherm en op magische wijze toch nog informatie opnemen. Gooi daar nog even, zoals ik dat doe, AD(H)D en/of vergelijkbare diagnoses overheen, en dan heb je vrij letterlijk de hel bereikt. Mijn aandachtspanne is bij fysiek onderwijs hooguit twee uur, terwijl ik met regelmaat colleges heb van drie uur achter elkaar. En dan nog eentje direct daarop gevolgd. Bij digitaal onderwijs verwachtte ik van tevoren al wel een drastische daling; ik had niet verwacht dat die zo drastisch zou zijn als een daling van twee uur naar vijf minuten, maar hier zijn we dan.

Gelukkig weet in elk geval de universiteit dat dit een struikelblok is voor velen, en naar verluid houden ze er rekening mee door de lengte van colleges in te korten naar een uur max. Ik zeg ‘naar verluid’ omdat de docenten bij mijn opleiding, en ook mijn minor van afgelopen jaar, deze memo niet hadden ontvangen en ook drie uur vol wisten te maken op Zoom. Aan het einde was mijn brein telkens ongeveer net zo gekookt als mijn apparaat, die na een uurtje Zoom steevast oververhit. Erg jammer allemaal, maar bij andere opleidingen blijkt er toch nog hoop te zijn.

Digitale tentamens hebben wel een voordeel. Je zit gewoon thuis, je kan niet te laat komen tenzij je verslaapt (maar dat is net zo goed een risico bij fysieke tentamens, heb ik mij laten vertellen door mensen die het fenomeen ‘uitslapen’ wél lijken te kennen) en achteraf, als je gaar bent, hoef je maar een paar stappen te zetten voordat je op bed kan ploffen om de volgende tien minuten halfdood naar het plafond te staren. Heerlijk. Mits, natuurlijk, je internetverbinding meewerkt (tip: zorg voor een directe verbinding met internet via een ethernetkabel, als dit even kan. De snelheid is suboptimaal maar de verbinding is stabiel.)

(Kijk nou toch, zit ik toch nog tips uit te delen hier.)

Moet dit nou allemaal echt een probleem zijn? Nee, helemaal niet. Tussen alle zucht-steun-kreun van de digitale colleges door, heb ik met mijn concentratieboog van een goudvis toch nog erg goede cijfers kunnen halen bij de vorige tentamenperiode. En ik ben zeker niet de enige! Jullie kunnen dit ook. Met voldoende inzet en toewijding kunnen wij van alles, let maar op. Het komt allemaal uiteindelijk wel goed en wij trekken ons hier wel doorheen.

Dat betekent echter niet dat we het leuk hoeven te vinden.

Maar troost je vooral, net als ik, met de gedachte dat we op een dag echt wel weer plaats mogen nemen in de collegezalen waar we zo van houden. Er komt een dag dat we weer dagelijks op en neer mogen naar campus om daar ons onderwijs te volgen, met onze vrienden te praten en een drankje te pakken op het terras van, ik noem maar wat, het Cultuur Café van de Radboud. Of urenlang in de universiteitsbibliotheek zitten, dat is ook zo lekker. Dus: oogkleppen op, kin omhoog, sla je erdoorheen. In elke donkere tunnel is wel licht te vinden. Dit wordt nog makkelijker gemaakt als je er zelf aan denkt een fakkel mee te nemen. ”

Geschreven door Ilse de Weerdt, student bij Stumass 

bekijk alle blogberichten